ΕΝΑΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΝΑΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Kάθε πίνακας μια ιστορία!!!

Παρατήρησε τους πίνακες δώσε ένα δικό σου όνομα και γράψε μια ιστορία που φαντάζεσαι για τον καθένα....

Οι παπαρούνες (1873): ο πίνακας, που παρουσιάστηκε στο κοινό στην πρώτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών, απεικονίζει την Καμίλ, πρώτη σύζυγο του Μονέ, και τον γιό τους Ζαν, στα χωράφια κοντά στο σπίτι τους στο Αρζαντειγ. Ο Μονέ ζωγράφισε τον πίνακα "στην ύπαιθρο" πάνω σε ένα μικρό φορητό καβαλέτο, όμως παρά την αμεσότητα και φυσικότητά του, ο πίνακας δουλεύτηκε με μεγάλη προσοχή. Τα μοντέλα ποζάρουν δύο φορές, ως το ζευγάρι του πρώτου πλάνου αλλά και ένα ακόμα στην κορυφή του λοφίσκου ώστε τα δυο ζευγάρια να ενώνει ένα μονοπάτι κρυμμένο μέσα στο χορτάρι, που σε συνδυασμό με τα έντονα χρώματα και τους νοητούς διαγώνιους σχηματισμούς, προσδίδουν στο έργο έντονη κίνηση και ζωντάνια.

Wheatstacks (Θημωνιές ή Το τέλος του καλοκαιριού, 1891)
O Μονέ δούλεψε με επιμονή το θέμα αυτό, αποδίδωντάς το σε πολλά έργα, σε διάφορες ώρες της ημέρας και εποχές του χρόνου, καθώς επιχείρησε να αποδώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το αποτέλεσμα των εναλλαγών του φωτός πάνω στις θημωνιές, στην εξοχή κοντά στο Ζιβερνί, και αντιμετώπισε αρκετές δυσκολίες στην προσπάθειά του να αποτυπώσει τα αμέτρητα και φευγαλέα χρώματα.

Δέντρο στην παραλία της Αντίμπ (1888)
Πρόκειται για έναν μεγαλειώδη συνδυασμό πράσινου και μπλε: το χρωματικό παιχνίδισμα της θάλασσας, το πράσινο των φύλλων και το κόκκινο με το μπλε των μακρινών βουνών διαλύονται και αναμειγνύονται μεταξύ τους σε έναν από τους διασημότερους πίνακες του Μονέ, ο οποίος συχνά εμπνεόταν από τα τοπία της νότιας Γαλλιάς.

Τεχνοτροπία

Οι ιμπρεσιονιστές έδιναν λίγη προσοχή στα σταθερά στοιχεία της σύνθεσής τους και έριχναν το βάρος στις μεταβαλλόμενες ατμοσφαιρικές συνθήκες, όπως το παιχνίδι του φωτός στο νερό, την κίνηση των δέντρων από τον άνεμο ή το παιχνίδι των σκιών από ένα κτίριο, πράγμα που σημαίνει οτι όφειλαν να εργάζονται με ταχύτητα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να πετύχουν το άψογο αποτέλεσμα που ήταν βασική προϋπόθεση για το Σαλόνι του Παρισιού. Για να επιτύχουν ένα αποτέλεσμα που να δίνει την αίσθηση του παλλόμενου, κάποιοι ιμπρεσιονιστές, ανάμεσά τους και ο Μονέ, υιοθέτησαν την τεχνική της οπτικής μείξης. Χρησιμοποίησαν επίσης τα συμπληρωματικά χρώματα, ιδιαίτερα για τις αντιθέσεις φωτός και σκιάς, και σχεδίαζαν τα περιγράμματα με σπαστές γραμμές ή ξεχωριστές πινελιές. Πάνω από όλα, ζωγράφιζαν ό,τι έβλεπαν και όχι ό,τι ήξεραν πως υπήρχε μπροστά τους.
Η δράση αυτής της γενιάς καλλιτεχνών συνέπεσε επίσης με την διάδοση της φωτογραφίας, μια μορφή τέχνης που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους ιμπρεσιονιστές, όπως είχε αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο στο παρελθόν για τους τοπιογράφους. (Η επιρροή της φωτογραφίας καταδεικνύεται έντονα στο έργο του Ντεγκά)

Ο χρωματικός δίσκος (γνωστός και ως δίσκος του Νεύτωνα). Τα χρώματα που είναι αντιδιαμετρικά στο δίσκο των χρωμάτων είναι γνωστά ως συμπληρωματικά χρώματα.

Τα τρία κύρια ζεύγη είναι το κόκκινο με το πράσινο, το μπλε με το πορτοκαλί και το μοβ με το κίτρινο. Όταν αναμειγνύονται σε ίσες ποσότητες, τα συμπληρωματικά χρώματα δίνουν ένα ουδέτερο γκρι. Όταν τοποθετούνται δίπλα δίπλα, δημιουργούν ένα πολύ ζωντανό αποτέλεσμα.

Οπτική μείξη: Η εκ πρώτης όψεως μείξη αντιπαρατιθέμενων καθαρών χρωμάτων: όταν είναι μαζί, ερμηνεύονται από το μυαλό ως ένα μόνο (ή συνεχόμενο) χρώμα. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση του "παλλόμενου", πολύ πιο έντονη από τη μείξη χρωμάτων σε μια παλέτα και μοιάζει πολύ με την έγχρωμη φωτογραφία. 

To δειλινό μας.............

ΔΕΣ -ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕ-ΑΝΑΛΥΣΕ -ΣΚΕΨΟΥ


  Δειλινό        (ο πίνακας που 'δωσε τ' όνομα σ' ολάκερο κίνημα)      ΚΛΟΝΤ ΜΟΝΕ   1872 

Π Α Ρ Α Τ Η Ρ Η Σ Ε    Τ Ο Ν    Π  Ι  Ν  Α  Κ Α!!!

Από πού πήρε τ'όνομά του ο πίνακας;
Ποια χρώματα χρησιμοποιεί ο ζωγράφος;
Πώς θα τα χαρακτήριζες; 
Ποιο συναίσθημα  γεμίζεις παρατηρώντας τον πίνακα;
Ζωγράφησε και εσύ ένα δειλινό.

ΣΧΕΔΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ-ΙΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟΣ

Ένα μεγάλο καλλιτεχνικό ρεύμα του 19ου αιώνα!!!

Ο Ιμπρεσιονισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του19ου αιώνα. Αν και αρχικά καλλιεργήθηκε στο χώρο της ζωγραφικής, επηρέασε τόσο τη λογοτεχνία όσο και τη μουσική. Ο όρος Ιμπρεσιονισμός (Impressionism) πιθανόν προήλθε από το έργο του Κλωντ Μονέ Impression, Sunrise. Κύριο χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονισμού στη ζωγραφική είναι τα ζωντανά χρώματα (κυρίως με χρήση των βασικών χρωμάτων), οι συνθέσεις σε εξωτερικούς χώρους, συχνά υπό ασυνήθιστες οπτικές γωνίες και η έμφαση στην αναπαράσταση του φωτός. Οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι θέλησαν να αποτυπώσουν την άμεση εντύπωση (impression) που προκαλεί ένα αντικείμενο ή μια καθημερινή εικόνα.

 ΓΕΝΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Να γνωρίσουν οι μαθητές:

Το καλλιτεχνικό ρεύμα του ιμπρεσιονισμού.

1. πού δημιουργήθηκε
2. πώς δημιουργήθηκε

Τις βασικές τεχνικές του ιμπρεσιονισμού.

Τους βασικούς εκπροσώπους του ιμπρεσιονισμού.

Γνωστά έργα ιμπρεσιονιστών ζωγράφων.

Βίντεο σχετικά με το έργο των ιμπρεσιονιστών καλλιτεχνών.

Και εντέλει:

ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΙΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟΣ!!

Οι δραστηριότητες σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να προωθείται: 

• Η παρατήρηση, η έρευνα και ο πειραματισμός. 

• Η καλλιέργεια της δημιουργικής σκέψης και η ενεργοποίηση των

δημιουργικών του δυνάμεων (κλίσεις και δεξιότητες). 

• Η καλλιέργεια των αισθήσεων και η ανάπτυξη αντιληπτικών ικανοτήτων. 

• Το αίσθημα ικανοποίησης και επιτυχίας. 

• Τα κίνητρα μάθησης, η ενθάρρυνση και η αυτοβελτίωση. 

• Οι επικοινωνιακές δεξιότητες. 

• Οι εναλλακτικές μορφές πληροφόρησης με την άντληση γνώσεων και

εμπειριών μέσα από διάφορες πηγές και με διάφορους τρόπους. 

ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

• Να εξοικειωθούν  οι μαθητές με αυτή την τεχνική .
• Να δημιουργήσουν εικαστικά έργα .

• Να γνωρίσουν τη θεματολογία, το περιεχόμενο και το νόημα των έργων τέχνης και να αποτυπώσουν απόψεις,  ιδέες και αξίες  

Μεθοδολογική Προσέγγιση
Για την υλοποίηση των στόχων αξιοποιήθηκαν :

•  Η βιωματική – πολυαισθητηριακή μάθηση
• Η ομαδική εργασία 
•  Η ανάπτυξη διαλόγου
• Η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης
•  Η σύνδεση με την καθημερινότητα
• Αρχές ανακαλυπτικής  μάθησης
•  Ενεργή συμμετοχή στη διαδικασία της μάθησης
•  Μέθοδος project
•  Διεπιστημονική-διαθεματική προσέγγιση του θέματος
•  Αντιμετώπιση και επίλυση προβλημάτων
•  Έρευνα, διατύπωση υποθέσεων, εξαγωγή συμπερασμάτων
•  Συλλογή εποπτικού υλικού και αξιοποίησή του
•  Έρευνα με τη μορφή συλλογής πληροφοριών από βιβλία και αξιοποίηση του διαδικτύου από τα παιδιά
•  Δημιουργική έκφραση

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΙΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟΥ

Ιμπρεσιονισμός

Ο Ιμπρεσιονισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα που αναπτύχθηκε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Αν και αρχικά καλλιεργήθηκε στο χώρο της ζωγραφικής, επηρέασε τόσο τη λογοτεχνία όσο και τη μουσική. Ο όρος Ιμπρεσιονισμός (Impressionism) πιθανόν προήλθε από το έργο του Κλωντ Μονέ Impression, Sunrise. Κύριο χαρακτηριστικό του ιμπρεσιονισμού στη ζωγραφική είναι τα ζωντανά χρώματα (κυρίως με χρήση των βασικών χρωμάτων), οι συνθέσεις σε εξωτερικούς χώρους, συχνά υπό ασυνήθιστες οπτικές γωνίες και η έμφαση στην αναπαράσταση του φωτός. Οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι θέλησαν να αποτυπώσουν την άμεση εντύπωση (impression) που προκαλεί ένα αντικείμενο ή μια καθημερινή εικόνα.

Ο Ιμπρεσιονισμός αναπτύχθηκε στη Γαλλία και ειδικότερα στην περίοδο της αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα Γ’, σε μια εποχή που η Ακαδημία Καλών Τεχνών καθόριζε με τρόπο απόλυτο τα όρια της τέχνης. Συγκεκριμένα η Ακαδημία υπαγόρευε όχι μόνο τη θεματολογία (στη ζωγραφική κυρίως ιστορικά, θρησκευτικά θέματα και πορτραίτα) αλλά και τις τεχνικές που όφειλαν να ακολουθούν οι ζωγράφοι της εποχής (συντηρητικά χρώματα, αφανείς πινελιές), με απώτερο στόχο με την προσθήκη και άλλων ζωγράφων όπως την απομόνωση του θέματος από την ιδιαίτερη προσωπικότητα και ιδιοσυγκρασία του δημιουργού. Ο Ιμπρεσιονισμός θεωρείται πως ξεκίνησε ουσιαστικά από τρεις μαθητές του ζωγράφου Μαρκ Γκλαιρ (Mark Gleyre), τους Κλωντ Μονέ, Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ και Άλφρεντ Σίσλευ, οι οποίοι συνδέονταν μεταξύ τους φιλικά. Η μικρή αυτή αρχική ομάδα, επεκτάθηκε σταδιακά με τον Εντουάρ Μανέ και τον Έντγκαρ Ντεγκά. Ο Πωλ Σεζάν είχε επίσης επιδράσεις από τους ιμπρεσιονιστές και αργότερα ο ίδιος αποτέλεσε τον κορυφαίο ίσως εκπρόσωπο της αποκαλούμενης και μετα-ιμπρεσσιονιστικής περιόδου.

Η ομάδα των ιμπρεσιονιστών αρνείτο τους περιορισμούς της Ακαδημίας αλλά ταυτόχρονα απέρριπτε και τον ρομαντισμό, ο οποίος εστίαζε υπερβολικά στο συναίσθημα. Η πρώτη δημόσια έκθεση ιμπρεσιονιστικού έργου πρέπει να αποτέλεσε ετήσια έκθεση της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Η Ακαδημία διοργάνωνε έκθεση έργων με απονομή βραβείων, στην οποία συμμετείχαν μόνο έργα που είχαν γίνει αποδεκτά από ειδική επιτροπή και τα οποία προφανώς ακολουθούσαν την επιβαλλόμενη τεχνοτροπία. Το 1863 η επιτροπή αυτή απέρριψε τον πίνακα Le dejeuner sur l’herbe (ελλ. μφ. Γεύμα πάνω στη χλόη) του Εντουάρ Μανέ,με την αιτιολογία ότι περιείχε ένα γυμνό γυναικείο σώμα, κάτι που ήταν αποδεκτό μόνο σε αλληγορίες, όχι όμως σε θέματα από την καθημερινότητα. Την ίδια χρονιά ωστόσο καθιερώθηκε παράλληλη έκθεση που περιείχε όλα τα έργα που είχαν απορριφθεί από την επιτροπή, με αποτέλεσμα να εκτεθεί δημόσια και το έργο του Μανέ. Το γεγονός αυτό συνέβη έπειτα από παρέμβαση του ίδιου του Ναπολέοντα. Τα απορριφθέντα έργα μπορούσαν έτσι να τεθούν στην κρίση του κοινού, χωρίς ωστόσο να μπορούν να τιμηθούν με κάποιο έπαθλο. Την επόμενη χρονιά, το 1864 η ομάδα των ιμπρεσιονιστών διοργάνωσε δική της έκθεση, η οποία αντιμετώπισε την αυστηρή και σκωπτική κριτική. Ο ζωγράφος και κριτικός Λουί Λερουά ονόμασε την έκθεση αυτή “Η Έκθεση των Ιμπρεσιονιστών”, γεγονός που πιθανόν καθιέρωσε και τον όρο “Ιμπρεσιονισμός”. Παρά την αρνητική κριτική, οι νέες τεχνικές των ιμπρεσιονιστών είχαν θετικό αντίκτυπο σε άλλους καλλιτέχνες της εποχής, οι οποίοι ακολούθησαν το κίνημα του ιμπρεσιονισμού.(ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

Καλλιτεχνικές ιδιαιτερότητες

Στον Ιμπρεσιονισμό ο καλλιτέχνης προσπαθεί να συλλάβει την οπτική εντύπωση που γεννά μια σκηνή (συνήθως ένα τοπίο) αντί να επιχειρήσει μια πραγματική αναφορά σε αυτή.

Το παιχνίδι του φωτός είναι αυτό που έλκει το έντονο ενδιαφέρον των Ιμπρεσιονιστών και όπως έλεγε ο ίδιος ο Μονέ είναι αυθόρμητο μάλλον παρά προμελετημένο το έργο τους. Η πρώτη ιμπρεσιονιστική έκθεση έγινε το 1874 , αν και ιμπρεσιονιστικά έργα είχαν εκτεθεί στο Σαλόνι των Απορριφθέντων ήδη από το 1863. Η έκθεση αυτή αποτελούσε μια ανοικτή πρόκληση και αμφισβήτηση του κύρους του Salon και της επίσημης τέχνης, σηματοδοτώντας μια νέα σχέση μεταξύ της τέχνης και του κοινού.

Οι νέες δυνατότητες που προέκυπταν από τη ζωγραφική στην ύπαιθρο τη δεκαετία του 1860, έδιναν τη δυνατότητα στον καλλιτέχνη της χρησιμοποίησης μιας παλέτας, που επέτρεπε εμπεριστατωμένη ανάλυση των πραγματικών χρωμάτων της φύσης. Το ενδιαφέρον τους για τα παιχνίδια του φωτός στο διαυγές ηλιόλουστο απόγευμα αποτελούσε πραγματικό νεωτερισμό για την εποχή τους.

Επιδράσεις

Ο Ιμπρεσιονισμός έγινε πλατιά γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του 1890 και είχε διαδοθεί σε ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη. Κανένας γλύπτης δε συνδέθηκε άμεσα με τους ιμπρεσιονιστές, αν και τόσο ο Ντεγκά όσο και ο Ρενουάρ ασχολήθηκαν περιστασιακά και με τη γλυπτική.

Ο Ογκίστ Ροντέν έχει χαρακτηριστεί από ορισμένους ιμπρεσιονιστής λόγω του ενδιαφέροντος που έδειχνε για τα εφέ του φωτός στη γλυπτική του, ενώ πολύ πιο εύστοχα ο ίδιος χαρακτηρισμός έχει αποδοθεί και για τα γλυπτά του Μεντάρντο Ρόσο.

Πηγές

• Χέρμπερτ Ρηντ, κ.ά., ΛΕΞΙΚΟ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, Υποδομή, Αθήνα.
• Mary Hollingsworth, Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ADAM, Αθήνα

Ο τίτλος Ιμπρεσιονισμός, που σημαίνει ζωγραφική των εντυπώσεων, είχε ειρωνικό χαρακτήρα, αλλά οι ζωγράφοι τον υιοθέτησαν γιατί θεωρούσαν ότι ταίριαζε στην τέχνη τους.

Ιμπρεσιονισμός:Βίντεο παρουσίαση 1

Ιμπρεσιονισμός:Βίντεο παρουσίαση 2

Ιμπρεσιονισμός:Βίντεο παρουσίαση 3

Σειρά ντοκιμαντέρ που αφορούν τον Ντεγκά (1 από 5)

Τεχνικές του Ιμπρεσιονισμού [Επεξεργασία]

Ο ιμπρεσιονισμός στη ζωγραφική χαρακτηρίζεται από τις παρακάτω βασικές τεχνικές:

• Μικρές και συχνά εμφανείς πινελιές που δημιουργούν ένα χαρακτηριστικά παχύ στρώμα μπογιάς στον καμβά. Με αυτό τον τρόπο δεν μπορούν να αποτυπωθούν πολλές λεπτομέρειες του θέματος αλλά γενικά χαρακτηριστικά του.
• Χρήση κυρίως των βασικών χρωμάτων, με μικρή ανάμειξη μεταξύ τους (η διαδικασία της ανάμειξης αυτής γίνεται από τον ίδιο τον θεατή του έργου).
• Σπάνια χρήση του μαύρου χρώματος, μόνο στις περιπτώσεις που αποτελεί μέρος του θέματος. Οι ιμπρεσιονιστές δεν χρησιμοποιούσαν το μαύρο χρώμα προκειμένου να επιτύχουν σκιάσεις ούτε το αναμείγνύαν με τα βασικά χρώματα.
• Απουσία διαδοχικών επιστρώσεων χρώματος. Οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφιζαν πιο γρήγορα, χωρίς να περιμένουν απαραίτητα το χρώμα να στεγνώσει.
• Έμφαση στον τρόπο που το φως ανακλάται πάνω στα αντικείμενα, αποτύπωση του θέματος με ένα είδος επιστημονικού ενδιαφέροντος.
• Ζωγραφική κυρίως σε ανοιχτούς χώρους, συνήθως με φωτεινά και έντονα χρώματα.

Θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι τεχνικές αυτές συναντώνται και σε προγενέστερους ζωγράφους, όμως οι ιμπρεσιονιστές τις χρησιμοποίησαν συστηματικά. Αξίζει ακόμα να σημειωθεί πως οι ιμπρεσιονιστές ευνοήθηκαν και από την ανακάλυψη των προ-επεξεργασμένων χρωμάτων (παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται και σήμερα), γεγονός που εκμεταλλεύτηκαν για να ζωγραφίζουν σε ανοιχτούς χώρους. Παλαιότερα κάθε ζωγράφος ήταν αναγκασμένος να δημιουργήσει ο ίδιος τα χρώματα αναμειγνύοντας τα διάφορα υλικά.